Odmiana pochodzenia prawdopodobnie francuskiego. Owoce są średniej wielkości, kuliste, jasnoczerwone o soku bezbarwnym. Dojrzewają w trzecim tygodniu dojrzewania wiśni. Nadają się na przetwory, zwłaszcza do zamarzania.  Drzewo rośnie silnie tworząc dużą, kulistą koronę. Jest wytrzynałe na mróz i szarą zgniliznę. Zaczyna owocować wcześnie i plonuje obficie.  Z uwagi na dużą plenność odmiana jest bardzo ceniona.

Odmiana występująca czasami pod niewłaściwą nazwą Gubens Ehre, przypuszczalnie wyhodowana w Gubinie nad Nysą Łużycką. Ma bardzo duże (6–8 g), kuliste, ciemnoczerwone owoce o ciemnoczerwonym, średnio soczystym, smacznym miąższu. Pestka owoców mała, kulista. Owoce nadają się do zbioru w trzeciej dekadzie czerwca. Drzewa charakteryzują się bardzo silnym wzrostem. Tworzą kształtne, luźne, szerokostożkowate korony, zwykle z wyraźnie zaznaczonym przewodnikiem i sztywnymi konarami (wymagają tylko lekkiego cięcia formującego). Owocowanie rozpoczynają później niż drzewa innych wiśni. Początkowo plonują umiarkowanie, później – obficie. Są wytrzymałe na mróz i średnio podatne na drobną plamistość liści drzew pestkowych.

Angielska odmiana typu czerechy (opisana w 1688 r.) Rodzi duże (5,5–7,0 g), kuliste, błyszczące, czerwone owoce. Miąższ czerwony, soczysty, z sokiem barwiącym na różowo, słodki i bardzo smaczny. Pestka średniej wielkości, lekko wydłużona. Owoce osiągają dojrzałość zbiorczą w trzeciej dekadzie czerwca. Drzewa rosną umiarkowanie silnie, tworząc odwrotnie stożkowate korony o sztywnych, wzniesionych konarach. W owocowanie wchodzą wcześnie. Stosunkowo wrażliwe na wiosenne przymrozki. Wytrzymałe na mróz i mało podatne na drobną plamistość liści drzew pestkowych.

Stara odmiana rosyjska. Owoce są duże, regularne, owalne, w pełnej dojrzałości ciemnoczerwone i błyszczące. Sok silnie barwiący. Dojrzewaja w 5-6 tygodniu dojrzewania wiśni. Odmiana tworzy duże drzewa o koronach wyniosłych, owalnostozkowatych i niezbyt zagęszczonych.  Bardzo wytrzymała na mróz, odporna na szarą zgniliznę.

Odmiana pochodząca z Hiszpanii. Utworzyła wiele typów, często atrakcyjniejszych  od formy wyjściowej. Zwykle rodzi owoce średniej wielkości (4–5 g), kuliste, ciemnoczerwone, lekko błyszczące. Miąższ soczysty, średnio jędrnym, słodkim i smaczny. Owoce dojrzewają w pierwszych dniach lipca. Mogą być wykorzystane do bezpośredniego spożycia i przerobu. Drzewa rosną umiarkowanie silnie. W pierwszych latach wzrostu tworzą korony szerokostożkowate. Zaczynają wcześnie owocować. Plonują regularnie, ale umiarkowanie obficie. Są wytrzymałe na mróz i podatne na drobną plamistość liści drzew pestkowych.

Rodzi duże (5,2–6,0 g), kuliste czerwone o średnio jędrnym, czerwonym, słodkokwaskowatym i  bardzo smacznym miąższu. Owoce nadają się do zbioru w pierwszej połowie lipca. Ze względu na walory smakowe bardzo przydatne są do bezpośredniego spożycia. Drzewa rosną silnie, tworząc średnio zagęszczone, kuliste korony. Wcześnie rozpoczynają owocowanie, dając bardzo obfite plony. Są wytrzymałe na mróz i mało podatne na drobną plamistość liści drzew pestkowych.

Bardzo stara odmiana rosyjska, opisywana juz w połowie XVII wieku. Owoce są średniej wielkości, kuliste, ciemnoczerwone lub czarne, o soku ciemnoczerwonym. Dojrzewają w piątym tygodniu dojrzewania wiśni.  Drzewa są niewielkie, krzaczaste. Bardzo wytrzymałe na mróz i wrażliwe na szara zgniliznę.